De kano wankelt als ik met een zware peddel tegen de zijkant van de caravan tik en aangeef hoe hoog het water is gekomen. Het is januari 1995 en 250.000 mensen worden geëvacueerd. De dijken houden het en de gevreesde overstroming blijft uit. De foto die mijn vader die dag van mij maakt, krijgt een plek in mijn album.
In 2026 keer ik in de winter en het voorjaar terug naar dit landschap, in mist, vorst en het eerste licht van de dag. Tussen Hernen, Batenburg, Niftrik en Alverna fotografeer ik geen landschap als uitzicht, maar als archief van menselijke beslissingen. De Maas zelf is hier vaak niet te zien. Een weg die ineens afbuigt of een akker die lager ligt dan de rest verraadt oude rivierbochten en verdwenen watergangen. Ze bepalen nog altijd waar wordt gebouwd en gereden. Wie snel voorbijgaat, ziet er weinig van. Voor wie langer blijft, worden de oude bewegingen van de rivier voelbaar.
Ik fotografeer sluiswerken, bruggen, fabrieksterreinen, geknotte wilgen en wielsporen in de modder. Mensen zijn niet in beeld, maar hun aanwezigheid is overal.
Tijdens de watersnood van 1926 bleef ons dorp ternauwernood droog. In de toekomst heeft de rivier de Maas meer ruimte nodig en wonen we mogelijk op een eiland. Het landschap voelt vertrouwd en tegelijkertijd onvoorspelbaar. De rivier stelt me de vraag: wat als de vaste grond uit je herinneringen niet bestaat?
De Maasvallei maakt deel uit van mijn langlopende project De plek bestaat, niet zoals ik dacht, waarin ik terugkeer naar het landschap rond het dorp waar ik opgroeide met de vraag: wat als de vaste grond uit je herinneringen niet bestaat?
The canoe wobbles as I tap a heavy paddle against the side of the caravan, showing how high the water has risen. It is January 1995, and 250,000 people are being evacuated. The dikes hold, and the feared flood does not come.
In 2026, I return to this landscape in winter and spring, in mist, frost and the first light of day. Between Hernen, Batenburg, Niftrik and Alverna, I photograph the landscape not as a view, but as an archive of human decisions. The Maas itself is often not visible here. A road that suddenly bends, or a field lying lower than the rest, betrays old river bends and vanished waterways. They still determine where things are built and where people move. Those who pass through quickly see little of it. For those who stay longer, the river's old movements become tangible.
I photograph sluices, bridges, factory sites, pollarded willows and tire tracks in the mud. People are not in the frame, but their presence is everywhere.
During the flood of 1926, our village stayed dry, just barely. In the future, the river Maas will need more space, and we may end up living on an island. The landscape feels familiar and unpredictable at the same time. The river asks me the question: what if the solid ground of your memories doesn't exist?
De Maasvallei is part of my ongoing project The Place Exists, Not As I Thought [De plek bestaat, niet zoals ik dacht], in which I return to the landscape around my childhood village with the question: what if the solid ground of your memories doesn't exist?
